Czekając na wiosnę

Droga śruby prosta jest, choć kręta.

[Heraklit z Efezu]

Mój nowy pokój kazałam pomalować na beżowo. Beżowy okazał się kremową odmianą żółtego. W świetle przemienia się w Optymistyczną Krainę Słońca. Trochę mnie to podnosi na duchu, bo mam już zdecydowanie dość zimy i zimna i ogromnie tęsknię za latem. Do tego stopnia, że śni mi się po nocach, a oglądając film skupiam się nie tyle na fabule, ile na panujących w nim warunkach pogodowych. Z paranoi w obłęd, powinnam sobie sama pogratulować. To chyba wina braku internetu i kablówki, chociaż- jak się sama przekonałam- da się bez tego żyć według zasady “jeszcze tylko tydzień, góra dwa“, ale mimo to po pół roku mogłabym dostać medal za cierpliwość w tej dziedzinie. Merci, merci.

Zmuszanie dziecka do zabicia kury w imię wzmocnienia odporności psychicznej oficjalnie uznaję za największą głupotę miesiąca. Jedzenie włochatego, obgotowanego pyska krowy zajmuje drugie miejsce.

Rady na przyszłość:
* przed pójściem do kina i wyborem filmu przeczytać o nim przynajmniej jedną recenzję [zanim obejrzałam “Ja wam pokażę!” w moje ręce wpadły trzy- zdecydowanie negatywne- artykuły na jego temat, a mimo to zdecydowałam się ocenić go sama. Efekt? Dwie zmarnowane godziny spędzone w kinowej sali na obserwowaniu płaczącej Grażyny Wolszczak i jej nadpobudliwej, filmowej córeczki, która najwyraźniej cierpiała na syndrom trzaskania drzwiami, przewidywaniu nużącej i wyjątkowo mało oryginalnej fabuły oraz zmarnowane pieniądze];
* na deszcz i duży śnieg zakładać tylko glany [w wypadku innego pomysłu porządnie pacnąć się w głowę!];
* jedna para skarpetek i rękawiczek oraz kaptur zamiast czapki na
-25 stopni to zdecydowanie za mało [a jeśli zdarzy się taka sytuacja: po powrocie do domu siedzieć bez ruchu- zamarznięte kończyny muszą odtajać przez kilka minut];
* nie wracać z imprez w nocy- poczekać do rana [...i omijać miejsca, gdzie z dachów spadają sople lodu];
* przy wyjściu ze szpitala zdjąć ochraniacze na buty [bez komentarza];
* nie wdawać się z rodziną w polityczno- religijne dyskusje [to grozi śmiercią lub kalectwem];
* godzina 15.00 to odpowiednia pora na obiad, a nie na śniadanie [wbrew pozorom ;)];
* na pytanie “znowu przefarbowałaś włosy?“ po prostu kiwać głową [jestem jak kameleon- w każdym świetle inny odcień];
* po wysłuchaniu i przeczytaniu zbyt dużej ilości żartów na temat Chucka Norrisa można się zapowietrzyć i płakać ze śmiechu [co nie zmienia faktu, że wciąż to robię i wcale nie żałuję];

Bez odbioru.

skomentuj (10)